Eén van de nationale sporten in Frankrijk is het imiteren van Claude François. Na zijn dood ontstond er zelfs een heel circuit, waarin lookalikes (of in het Frans: sosies) strijden voor de titel “Beste Claude François”.
De film Podium vertelt het verhaal van de sosies Bernard Fréderic en Couscous. Voor beiden zijn de wedstrijden geen hobby, maar een way of life. Zo erg zelfs dat Bernard al zijn geld uitgeeft aan de telefoon die Claude François ooit gebruikte in een videoclip. Zijn vrouw, meer een Julien Clerc-fan, stelt hem daarop voor de keuze: Claude François eruit of zij eruit. Hij kiest voor zijn vrouw, en vijf jaar lang wordt Bernard gewoon bankbediende. Tot er een grote lookalike-wedstrijd komt en het bij hem opnieuw begint te kriebelen…
Franse films trekken hier in Vlaanderen nauwelijks volk. Zelfs Benoît Poelvoorde kan daar niets aan veranderen. We kennen hier ook amper de Franse grootheden Michel Polnareff, Coluche… die in Podium allemaal een bijrolletje hebben (zij het niet zelf natuurlijk in de wereld van sosies). Gisteren zat er welgeteld 11 man in de zaal. De film moet het absoluut niet hebben van het verhaal. Voor zover er echt verhaal in zit natuurlijk. Wel grandioos is Benoît Poelvoorde als de egoïstische, onaangename maar tegelijk ook zielige Bernard. Een andere hoofdrolspeler in de film is de muziek van Claude François zelve. Het is voor mij nogal beangstigend hoeveel nummers ik daarvan wel kende…
